12 Grootste Hondenrassen Ter Wereld

De Boerboel is een Zuid-Afrikaans krachtpakker die werd gefokt om boerderijen te beschermen tegen leeuwen, luipaarden en bavianen. Die oorsprong verklaart veel: dit is een hond met een enorm zelfvertrouwen, een brede borst en kaken waar je niet mee wilt kennismaken als je ongewenst het erf op wandelt.

Ondanks die reputatie als beschermer is de Boerboel binnen het gezin verrassend aanhankelijk. Ze zijn dol op kinderen en volgen hun baasje door het huis als een schaduw van zeventig kilo. Die combinatie van waakzaamheid en genegenheid maakt ze populair bij gezinnen die ruimte hebben, zowel fysiek als in hun agenda. Een Boerboel die te weinig aandacht krijgt, wordt destructief.

De naam 'Boerboel' komt van het Afrikaanse 'boer' (boer) en het Nederlandse 'boel' (veel, groot). Het ras is pas in 2015 officieel erkend door de American Kennel Club, waardoor het internationaal nog relatief onbekend is. In Zuid-Afrika zie je ze overal.

De Kangal is de nationale trots van Turkije en wordt daar al eeuwenlang ingezet om schaapskuddes te beschermen tegen wolven en beren. Het is een onafhankelijke, territoriale hond die zelfstandig beslissingen neemt. Dat maakt hem een fenomenale waakhond, maar een uitdaging voor onervaren eigenaren.

Wat de Kangal onderscheidt van andere grote rassen is zijn bijtkracht: tot 743 psi, de hoogste van alle hondenrassen. Ter vergelijking, een duitse herder haalt zo'n 238 psi. Die kracht is niet bedoeld voor agressie maar voor verdediging. Kangals zijn van nature terughoudend en zullen altijd eerst waarschuwen voor ze overgaan tot actie.

In Turkije is de Kangal beschermd als nationaal erfgoed. Export van raszuivere Kangals is jarenlang beperkt geweest, waardoor het ras buiten Turkije relatief zeldzaam bleef. Inmiddels zijn er fokprogramma's in Europa en de VS, maar een echte Kangal uit de Sivas-regio blijft het meest gewild. In Namibië worden Kangals ingezet door het Cheetah Conservation Fund om vee te beschermen, wat de jachtdruk op cheeta's vermindert.

De Pyrenese berghond is een witte reus die al eeuwen kuddes beschermt in het grensgebied tussen Frankrijk en Spanje. Zijn dikke, witte vacht is niet toevallig: die maakt hem moeilijk te onderscheiden van de schapen die hij bewaakt, waardoor roofdieren hem pas op het laatste moment opmerken.

Dit is een van de kalmste reuzen op deze lijst. Pyrenese berghonden zijn bedachtzaam, geduldig en zelden overhaast. Ze blaffen wel veel, vooral 's nachts, want dat is wanneer wolven en beren historisch gezien toesloegen. Die gewoonte hebben ze behouden, ook in een Vlaamse achtertuin waar geen wolf te bekennen valt. Iets om rekening mee te houden als je buren hebt.

Binnen het gezin zijn ze bijzonder zacht met kinderen. Het Franse koningshuis gebruikte Pyrenese berghonden als hofhond, en Lodewijk XIV verklaarde het ras tot koninklijke hond van Frankrijk. Die status past bij hun houding: kalm, waardig, en met een vleugje eigenzinnigheid die grenst aan koninklijke onverschilligheid.

De Bordeauxdog heeft de grootste kop in verhouding tot zijn lichaam van alle hondenrassen. Die massieve schedel, gecombineerd met diepe plooien en een korte snuit, geeft hem een uitdrukking die wisselt tussen streng en vertederend, afhankelijk van de hoek.

Dit ras werd in de veertiende eeuw in Frankrijk ingezet voor het trekken van karren, het bewaken van kastelen en het bevechten van stieren. Die veelzijdigheid zie je terug in een lichaam dat compact maar extreem gespierd is. Een volwassen Bordeauxdog weegt gemiddeld rond de zestig kilo, maar voelt zwaarder door zijn lage zwaartepunt en brede bouw.

De keerzijde van dit ras is de levensverwachting. Met gemiddeld vijf tot acht jaar leven Bordeauxdogs korter dan vrijwel elk ander ras. Dat korte leven is deels te wijten aan hun bouw: de brede borst maakt ze gevoelig voor maagdraaiing, en de korte snuit belast de ademhaling. Wie een Bordeauxdog in huis haalt, weet dat het geen twintig jaar wordt. Maar eigenaren zullen je vertellen dat die jaren het dubbel waard zijn.

De film Turner & Hooch uit 1989 met Tom Hanks bracht het ras wereldwijde bekendheid. De hond in de film heette Beasley en werd na de opnames geadopteerd door zijn trainer.

De Anatolische herder is al zo'n 6.000 jaar oud als ras en komt uit de ruige hooglanden van centraal Turkije. Daar beschermde hij kuddes tegen wolven, beren en dieven, vaak zonder menselijke supervisie. Die zelfstandigheid zit diep: een Anatolische herder neemt zijn eigen beslissingen en luistert alleen naar eigenaren die hij respecteert.

Dat maakt dit ras niet geschikt voor beginners. Zonder consequente training en vroege socialisatie kan de beschermingsdrang omslaan in agressie naar vreemden en andere honden. Maar een goed opgevoed exemplaar is kalm, alert en onverstoorbaar. Ze reageren niet op elke voorbijganger, maar schatten situaties in. Pas als er echt gevaar is, komen ze in actie.

Fysiek is de Anatolische herder gebouwd voor uithoudingsvermogen, niet voor snelheid. Ze kunnen dagen achtereen een kudde volgen over bergachtig terrein zonder vermoeidheid te tonen. Hun dikke ondervacht isoleert tegen zowel hitte als kou, waardoor ze zich aanpassen aan het extreme klimaat van het Turkse binnenland.

In de VS worden Anatolische herders steeds vaker ingezet als beschermhond voor vee, met name als alternatief voor het doden van roofdieren als coyotes en wolven.

De Newfoundlander is de ultieme waterhond. Gefokt door vissers op het Canadese eiland Newfoundland om netten binnen te halen, verdrenkelingen te redden en hout uit het water te slepen. Hun zwemvliezen tussen de tenen, waterafstotende dubbele vacht en krachtige staart die als roer fungeert, maken ze tot de beste zwemmers in de hondenwereld.

Het reddingsinstinct zit zo diep dat Newfoundlanders soms mensen proberen te 'redden' die helemaal niet in nood zijn. Zwemmen met een Newfoundlander betekent regelmatig een natte neus tegen je schouder omdat de hond vindt dat je te ver van de kant bent.

Qua karakter worden ze vaak vergeleken met een teddybeer: geduldig, zachtaardig en eindeloos tolerant met kinderen. De Victoriaanse kinderjuffrouw Nana uit Peter Pan was niet voor niets een Newfoundlander. J.M. Barrie baseerde het personage op zijn eigen hond Luath.

De keerzijde is het onderhoud. Die prachtige vacht moet regelmatig geborsteld worden en een Newfoundlander kwijlt aanzienlijk. Combineer dat met een hond die graag door modder en water rolt, en je hebt een recept voor permanente schoonmaakwerkzaamheden.

De Leonberger werd in de negentiende eeuw gefokt door Heinrich Essig, een dierenhandelaar uit het Duitse stadje Leonberg. Zijn doel: een hond creëren die op de leeuw van het stadswapen leek. Door Sint-bernards, Newfoundlanders en Pyrenese berghonden te kruisen, ontstond een massieve hond met een goudbruine vacht en een donkere manen-achtige kraag rond de kop. Missie geslaagd.

Het resultaat is niet alleen visueel indrukwekkend maar ook karaktermatig een voltreffer. Leonbergers combineren de kalmte van de Sint-bernard met de werklust van de Newfoundlander en de waakzaamheid van de Pyrenese berghond. Ze zijn intelligent, behendig voor hun grootte en verrassend makkelijk trainbaar.

Het ras overleefde beide wereldoorlogen maar amper. Na de Eerste Wereldoorlog waren er nog slechts vijf fokbare Leonbergers over. Liefhebbers bouwden het ras moeizaam weer op, om het tijdens de Tweede Wereldoorlog opnieuw bijna te verliezen. Dat de Leonberger er vandaag nog is, is puur te danken aan de vasthoudendheid van een handvol fokkers.

Leonbergers worden tegenwoordig ingezet als therapie- en reddingshond. Hun kalme uitstraling en zachte aard maken ze bijzonder geschikt voor werk in ziekenhuizen en verpleeghuizen.

De Tibetaanse mastiff is een van de oudste en meest primitieve hondenrassen ter wereld. DNA-onderzoek suggereert dat dit ras al meer dan 5.000 jaar bestaat en nauw verwant is aan de voorouder van veel moderne grote rassen. In Tibet bewaakten ze kloosters en nomadenkampen tegen sneeuwluipaarden, wolven en beren. 's Nachts werden ze losgelaten om het kamp te bewaken, overdag zaten ze aan de ketting.

Die nachtelijke waakzaamheid zit er nog steeds in. Tibetaanse mastiffs zijn 's avonds en 's nachts het meest alert en blaffen dan ook het meest. Overdag zijn ze opvallend rustig en slaperig. Het is een eigenschap die potentiële eigenaren goed moeten begrijpen voor ze dit ras in huis halen.

De imposante manen en het leeuwachtige uiterlijk hebben de Tibetaanse mastiff tot statussymbool gemaakt in China. In 2014 werd een exemplaar verkocht voor omgerekend 1,5 miljoen euro, waarmee het de duurste hond ooit werd. Die hype is inmiddels grotendeels voorbij, maar het ras blijft gewild bij liefhebbers van zeldzame rassen.

Qua karakter is de Tibetaanse mastiff eigenwijzer dan de meeste andere grote rassen. Ze gehoorzamen als ze het ermee eens zijn, niet omdat je het vraagt. Training vereist geduld en respect, geen dominantie.

De Mastino napoletano is een levend overblijfsel uit het Romeinse Rijk, waar voorouders van dit ras meevochten in de arena en meemarcheerden met de legioenen. Die oorlogsgeschiedenis verklaart de overdaad aan huidplooien: die losse huid diende als bescherming. Een beet van een tegenstander grijpt huid in plaats van spier of bot.

Het uiterlijk van de Mastino is onmiskenbaar. Die diepe plooien in het gezicht, de hangwangen, de massieve kop en de trage, wiegende gang geven hem het aanzien van een hond die alles al gezien heeft en nergens meer van opkijkt. In werkelijkheid is de Mastino bij zijn gezin aanhankelijk tot het kleverige af. Verlatingsangst komt veel voor bij dit ras.

De Mastino napoletano kreeg wereldwijde herkenning als 'Fang', de hond van Hagrid in de Harry Potter-films. In de films werd het ras gekozen om Hagrids eigen enorme postuur te complementeren, en het werkte: weinig hondenrassen zien er zo overtuigend uit naast een halfbloedreus.

Het ras vereist ervaren eigenaren. Zonder consequente training en socialisatie kan de beschermingsdrang te ver doorslaan. En met een hond van zeventig kilo is dat geen klein probleem.

De Ierse wolfshond is het hoogste hondenras ter wereld en de geschiedenis van dit ras is even indrukwekkend als zijn postuur. De Kelten fokten deze honden al meer dan 2.000 jaar geleden om wolven en Ierse elanden te jagen. Ze waren zo effectief dat ze uiteindelijk beide prooidieren in Ierland uitroeiden. Het ras joeg zichzelf daarmee bijna naar de afgrond: zonder wolven om op te jagen daalde de vraag, en in de negentiende eeuw was de Ierse wolfshond bijna uitgestorven.

De Schotse kapitein George Augustus Graham redde het ras door de laatste exemplaren te kruisen met Deerhounds en Duitse doggen. De moderne Ierse wolfshond is het resultaat van zijn decennialange fokprogramma.

Ondanks hun imposante hoogte (tot bijna een meter schofthoogte) zijn Ierse wolfshonden verbazend rustig binnenshuis. Ze hebben korte energiestoten en brengen het grootste deel van de dag liggend door. Het zijn geen honden voor lange hardloopsessies maar voor korte, explosieve sprints gevolgd door uren op de bank.

De grote tragiek van dit ras is de korte levensverwachting. Met gemiddeld zes tot acht jaar leven Ierse wolfshonden veel korter dan kleinere rassen. Botkanker en hartproblemen zijn de meest voorkomende doodsoorzaken.

De Sint-bernard is onlosmakelijk verbonden met de Grote Sint-Bernhardpas in de Zwitserse Alpen, waar monniken van het hospice deze honden al sinds de zeventiende eeuw inzetten om verdwaalde reizigers op te sporen in de sneeuw. Het beroemdste exemplaar, Barry, redde tussen 1800 en 1812 naar verluidt meer dan veertig mensen. Zijn opgezette lichaam staat nog altijd in het Natuurhistorisch Museum van Bern.

Dat iconische vaatje brandewijn om de nek? Dat is een mythe die vermoedelijk is ontstaan door een schilderij van Edwin Landseer uit 1820. In werkelijkheid droegen reddingshonden geen alcohol. Ze werkten in groepen van twee of drie: als een hond een slachtoffer vond, ging een van de honden terug om hulp te halen terwijl de ander bij het slachtoffer bleef en warmte bood.

De moderne Sint-bernard is aanzienlijk zwaarder dan zijn alpiene voorouders. Door de focus op shows en uiterlijk zijn ze steeds massaler gefokt, wat ten koste is gegaan van hun atletische vermogen. Waar de historische Sint-bernard uren door metersdiep sneeuw kon ploeteren, is de hedendaagse variant eerder een bankheld.

Toch blijft het karakter onveranderd: zachtmoedig, geduldig en bijzonder goed met kinderen. De Beethoven-films uit de jaren negentig gaven een tamelijk accuraat beeld van het dagelijks leven met een Sint-bernard: kwijl op de muren, hondenvoer voor een heel gezin, en een hart van goud.

De Engelse Mastiff is, als je kijkt naar puur gewicht, het grootste hondenras ter wereld. De zwaarste hond ooit gemeten was Zorba, een Engelse Mastiff die in 1987 155,6 kilogram woog en 2,51 meter lang was van neus tot staartpunt. Dat is zwaarder dan de meeste volwassen mannen en langer dan de meeste tweepersoonsbedden.

Het ras gaat minstens terug tot het Engeland van de middeleeuwen, waar Mastiffs werden ingezet als oorlogshonden, bearbaiting-honden en bewakers van landgoederen. Julius Caesar beschreef naar verluidt grote Britse honden die naast de strijdwagens meevochten toen de Romeinen Britannië binnenvielen. Of dat letterlijk Mastiffs waren is omstreden, maar de beschrijvingen passen.

Na de Tweede Wereldoorlog was het ras bijna uitgestorven in Engeland. Slechts veertien Mastiffs waren nog geregistreerd. Fokkers importeerden honden uit de VS en Canada om de bloedlijn te herstellen. De huidige populatie stamt grotendeels van die naoorlogse heropbouw.

Wat iedereen die een Mastiff overweegt moet weten: deze hond eet en kwijlt als geen ander. Dagelijks voer voor een volwassen Mastiff kost meer dan voor de meeste honden per week. En die kwijl? Die hangt in slierten aan het plafond als een Mastiff zijn kop schudt na het drinken. Het is het soort hond waarbij je overal handdoeken klaarleggen. Maar vraag een eigenaar of hij zou ruilen, en het antwoord is altijd nee.