10 Grootste Konijnenrassen Ter Wereld

Met oren die tot bijna 80 centimeter lang kunnen worden, gemeten van tip tot tip, is de Engelse hangoor onmiskenbaar het meest opvallende konijn op elke show. Die slappe lappen hangen ruim onder de kaaklijn en slepen soms bijna over de grond. Het Guinness-record voor langste konijnenoren staat op naam van Nipper's Geronimo, een Engelse hangoor die in 2003 werd gemeten op 79 centimeter oorspanwijdte.

Het ras geldt als een van de oudste gedomesticeerde konijnenrassen ter wereld en mogelijk het allereerste hangoorkonijn dat door mensenhanden is gecreëerd. Tijdens het Victoriaanse tijdperk groeide het uit tot een geliefd huisdier, een breuk met de traditie van konijnen als vlees- en bontleverancier. Fokkers in die tijd hielden wedstrijden in pubs waarbij konijnen uitsluitend werden beoordeeld op oorlengte, oorbreedte en lichaamsgewicht. De ARBA hanteert geen maximumgewicht voor het ras.

Die spectaculaire oren zijn tegelijk het zwakke punt. Engelse hangoren zijn gevoelig voor oorinfecties doordat de oorgang wordt afgekneld door het hangend kraakbeen. Eigenaren moeten de oren wekelijks controleren op vuil en parasieten. Nagels knippen is ook essentieel: als het konijn op zijn eigen oren trapt met te lange nagels, ontstaan scheuren en wonden. In Duitsland gelden inmiddels maximale oorlengtes op shows om extreme fok te ontmoedigen.

De Lotharinger, in het Verenigd Koninkrijk bekend als Giant Papillon, dankt zijn bijnaam aan de vlindervormige tekening op zijn neus. 'Papillon' is Frans voor vlinder, en die markering is het handelsmerk van dit opvallende ras. Op een helderwitte vacht dragen Lotharingers donkere ringen rond de ogen, gekleurde oren, vlekken op de wangen en een doorlopende aalstreep van de oren tot aan de staart.

Het ras ontstond eind negentiende eeuw door kruisingen van de Vlaamse reus met Franse hangoorkonijnen en gevlekte slachtkonijnen. In Nederland en België is de Lotharinger een van de bekendste grote konijnenrassen. Bij de dierenspeciaalzaak en op konijnenshows kom je ze regelmatig tegen. De Aveve-winkels in België noemen de Grote Lotharinger na de Vlaamse reus als het op één na grootste konijnenras.

Een eigenaardigheid van de fok: Lotharingers hebben gemengde erfelijke kenmerken. Uit elke worp komen naast mooi getekende dieren ook eenkleurige exemplaren en zogenaamd 'vaal gevlekte' konijnen. Die laatste groep is helaas vaak niet levensvatbaar. Ervaren fokkers letten er daarom scherp op dat ze alleen de juiste combinaties paren. Wie dat goed doet, krijgt er een levendig en sociaal konijn voor terug dat graag de tuin verkent.

De geruite reus is het windhondtype onder de konijnen. Lang, slank en gebouwd om te rennen. Waar de meeste reuzenrassen liever lui op hun zij liggen, heeft de geruite reus een atletische bouw en de energie die daarbij hoort. De ARBA classificeert het als een 'running breed': een konijn dat op shows niet stilgezet wordt maar rondrent over de beoordelingstafel.

Het ras zoals we het kennen is het werk van de Duitse fokker Otto Reinhardt uit de Reinpfalz. In 1904 kruiste hij de Grote Duitse Vlekkenkonijnen met zwarte Vlaamse reuzen. Het resultaat was een gespierd konijn met het kenmerkende zwart-witte patroon: een vlindertekening op de neus, gekleurde ringen rond de ogen en een donkere streep over de ruggengraat. In 1910 bereikte het ras de Verenigde Staten en in 1919 werd het officieel erkend door de ARBA, die het vierde als honderdjarig jubileum in 2019.

Anders dan veel reuzenrassen is de geruite reus geen bankzitter. Deze konijnen hebben flink wat bewegingsruimte nodig en worden ongelukkig in een standaardhok. Eigenaren met een grote tuin die zin hebben in een konijn met persoonlijkheid, zitten goed. Wie op zoek is naar een knuffelkonijn voor op de bank, kan beter doorlezen naar de Vlaamse reus.

Ondanks de naam heeft de reuzenchinchilla niets te maken met de Zuid-Amerikaanse chinchilla. Het zijn lagomorfen, geen knaagdieren. De naam verwijst uitsluitend naar de vacht: een zilvergrijs-blauwe dubbele coat die qua kleur en textuur lijkt op echt chinchillabont. De witte buik en het donkere staartje maken het plaatje compleet.

Het ras is het levenswerk van Edward H. Stahl uit Missouri, die in 1921 chinchillakonijnen kruiste met Vlaamse reuzen en Nieuw-Zeelanders. Stahl zag het commerciële potentieel van chinchillabont op een groter dier en had gelijk: hij werd de eerste persoon in de VS die een miljoen dollar verdiende met konijnenteelt. De bijnaam 'Million Dollar Rabbit' is sindsdien aan het ras blijven kleven. De ARBA erkende het ras officieel in 1928.

Tijden veranderen. De vraag naar bont is ingestort en de Livestock Conservancy beschouwt de reuzenchinchilla tegenwoordig als bedreigd. Toch verdient het ras aandacht, want als huisdier heeft het veel te bieden. Reuzenchinchilla's zijn rustig, intelligent en hechten zich sterk aan hun eigenaar. Ze hebben wel een stevige behuizing nodig met een houten of zachte vloer. Die zware poten op draadbodem is vragen om voetproblemen.

Spierwit, robijnrode ogen, en een vacht die aanvoelt als zijde. De Blanc de Bouscat is het spookkonijn onder de reuzen. Het ras werd in 1906 gecreëerd in het gelijknamige dorpje Bouscat in de Gironde, door het echtpaar Dulon. Ze kruisten Vlaamse reuzen met Champagne d'Argent-konijnen en Franse angora's, met als doel een groot wit konijn met een uitzonderlijk zachte vacht.

Dat lukte. Het BRC hanteert een minimumgewicht van circa 6 kilo zonder bovengrens, wat de Blanc de Bouscat stevig in de categorie reuzenrassen plaatst. Sommige volwassen exemplaren raken moeiteloos de 7 kilo. Technisch gezien zijn het albino's: de rode ogen bevatten geen pigment. Wat je ziet is de kleur van de bloedvaten in het netvlies.

In Frankrijk is de Blanc de Bouscat een geliefd showkonijn, maar buiten het land is het ras nauwelijks bekend. Het staat op de Franse lijst van bedreigde rassen. Wie er een wil aanschaffen buiten Frankrijk, moet rekenen op een flinke zoektocht. De karaktereigenschappen maken die moeite de moeite waard: het zijn rustige, intelligente dieren die hun naam leren herkennen en een kattenbak kunnen gebruiken.

De Britse reus is het grootste konijnenras van het Verenigd Koninkrijk en tegelijkertijd een van de minst bekende reuzen buiten de Britse eilanden. Dat klinkt als een tegenstrijdigheid, maar de verklaring is simpel: de ARBA erkent het ras niet, en zonder Amerikaanse erkenning bereik je een groot deel van de internationale konijnenwereld niet.

Het ras ontstond in de jaren veertig toen Britse fokkers Vlaamse reuzen uit de VS importeerden en die doorfokkten op kleur. Het probleem was dat de Britse rasstandaard voor de Vlaamse reus alleen staalgrijs erkende. Fokkers die hun konijnen in zwart, blauw, opaal of wit wilden tonen, hadden pech. De oplossing: een nieuw ras met dezelfde bouw maar meer kleuropties.

Resultaat is een konijn dat genetisch nauwelijks verschilt van zijn Vlaamse voorouder maar in zes kleurslagen wordt erkend door het BRC. Met 5,4 tot 7 kilo is het iets lichter dan de Vlaamse standaard, maar nog altijd een fors dier. Qua karakter zijn het de ultieme bankhangers. Ze zijn tevreden als ze ergens comfortabel kunnen liggen. Kinderen en andere huisdieren verdragen ze goed, op voorwaarde dat niemand ze probeert op te tillen. Met 7 kilo is dat sowieso geen sinecure.

De Franse hangoor is het grootste hangoorkonijn dat bestaat. Het ras ontstond rond 1850 in Frankrijk door kruising van de Engelse hangoor met de Vlaamse reus: de lange oren van de een gecombineerd met het kolossale formaat van de ander. De ARBA hanteert geen maximumgewicht, wat betekent dat fokkers in theorie steeds zwaardere exemplaren mogen presenteren op shows.

Met hun brede kop, volle wangen en hangoren die 12 tot 20 centimeter onder de kaaklijn bungelen, heeft de Franse hangoor iets onweerstaanbaar knuffelig. In Nederland en België worden ze soms verward met de Vlaamse reus vanwege hun vergelijkbare omvang. Het verschil zit in de oren: rechtop bij de Vlaam, hangend bij de Fransman. Die oren zijn overigens korter dan bij de Engelse hangoor, maar breder en dikker.

Franse hangoren bouwen een opvallend sterke band op met hun eigenaar. Ze kunnen hun naam leren herkennen en komen aangehopt als je ze roept. De keerzijde: ze verdragen eenzaamheid slecht. Wie de hele dag van huis is en een enkel konijn in een hok zet, krijgt een ongelukkig en soms destructief dier. Een tweede konijn als gezelschap is geen luxe maar een noodzaak.

De Spaanse reus, of Gigante de España, is misschien wel het meest tragische verhaal in deze lijst. Dit massieve konijn werd begin twintigste eeuw ontwikkeld in de regio Valencia door lokale Spaanse rassen te kruisen met de Vlaamse reus. Het doel was een productief vleeskonijn dat snel groeide en grote worpen produceerde. Dat lukte. Worpen van zestien jongen zijn bij Spaanse reuzen geen uitzondering, en er zijn vermeldingen van twintig kits per worp.

Decennialang was de Spaanse reus een steunpilaar van de konijnenvleesproductie in Spanje. Maar vanaf de jaren zeventig namen commerciële hybride rassen de markt over. Ze waren uniformer, makkelijker te houden in industriële systemen, en goedkoper in onderhoud. De Spaanse reus werd verdrongen naar de marges. In 2009 stond het ras op de rand van uitsterven. Het Spaans Officieel Register van Veerassen classificeert het nu als bedreigd.

Een van de verrassendste redders: het klooster van San Antonio de Padua in Toledo. Elf slotzusters houden daar een fokpopulatie van zo'n 36 volwassen Spaanse reuzen. Het begon drie decennia geleden toen de ouders van zuster Consuelo Peset haar een paartje reuzenkonijnen uit Valencia meebrachten. Sindsdien is het klooster uitgegroeid tot een van de belangrijkste fokcentra van het ras. De kosten bedragen 6.000 tot 7.000 euro per jaar, gedekt door donaties en steun van de provincie. Een volwassen Spaanse reus kan tot een meter lang worden en bijna 9 kilo wegen.

De continentale reus is eigenlijk een verzamelnaam. Onder die paraplu vallen de Duitse reus (Deutscher Riese), de Belgische reus en diverse andere landelijke varianten die allemaal afstammen van de Vlaamse reus. De term 'continentaal' werd ingevoerd voor showdoeleinden: een Vlaamse reus die naar Duitsland werd geëxporteerd en daar werd doorgefokt, heette voortaan een 'Duitse reus'. Werd datzelfde dier naar Engeland gebracht en verder gekruist, dan werd het een 'continentale reus'. Het BRC erkent het ras in twee categorieën: gekleurd en wit.

De bekendste continentale reus aller tijden is Darius, eigendom van fokster Annette Edwards uit Stoulton in Worcestershire. In april 2010 werd Darius gemeten op 129 centimeter lengte en een gewicht van circa 22 kilo, goed voor het Guinness World Record als langste konijn ter wereld. Edwards hield dat record al sinds 2004 met achtereenvolgens Roberto, Amy, Alice en Darius. Roberto werd geïmporteerd uit Nederland. Amy was Darius' grootmoeder, Alice zijn moeder.

In april 2021 werd Darius gestolen uit zijn buitenverblijf. Ondanks een beloning van 2.000 pond en landelijke media-aandacht is hij nooit teruggevonden. Darius was op dat moment al 12 jaar oud, een bijzondere leeftijd voor een ras dat gemiddeld slechts 4 tot 5 jaar wordt. De continentale reus is volgens wetenschappelijk onderzoek extra vatbaar voor dijbeenbreuken, vermoedelijk door een zwakte in de botdichtheid die samenhangt met het extreme gewicht.

Guinness World Records is er duidelijk over: de Vlaamse reus is het grootste konijnenras ter wereld. Met een gemiddeld gewicht van 7 tot 10 kilo, een lichaamslengte tot 120 centimeter en oren van 20 centimeter lang is dit een konijn dat eerder aan een middelgrote hond doet denken dan aan een knuffelbeestje. De ARBA hanteert geen maximumgewicht. Het doel is simpelweg: zo groot mogelijk.

De oorsprong ligt in Vlaanderen, meer specifiek in de omgeving van Gent, waar het ras al in de zestiende eeuw werd gefokt. De eerste authentieke vermeldingen dateren van rond 1860. Tussen 1825 en 1880 hielden Gentse konijnenkwekers wekelijkse wedstrijden voor het zwaarste konijn. Die selectieve fok leidde tot steeds grotere dieren. De rasstandaard werd in 1893 vastgelegd. Het ras droeg in het Nederlands oorspronkelijk de naam Gentse reus.

Vanuit België en Engeland veroverden Vlaamse reuzen de rest van de wereld. Ze werden in de jaren 1890 naar de VS geëxporteerd om Amerikaanse vleeskonijnen groter te fokken. Sindsdien zijn ze de basis geweest voor vrijwel elk ander reuzenkonijnenras: de continentale reus, de Britse reus, de reuzenchinchilla, de geruite reus en de Franse hangoor hebben allemaal Vlaams bloed. De National Federation of Flemish Giant Rabbit Breeders, opgericht in 1915, promoot het ras nog altijd actief.

Ondanks hun imposante verschijning staan Vlaamse reuzen bekend als 'Gentle Giants'. Ze zijn geduldig, zachtaardig en verdragen kinderen en andere dieren goed. In de VS worden ze veel ingezet in 4-H-programma's om kinderen verantwoordelijkheid te leren. Een Vlaamse reus genaamd Alex the Great werd getraind als therapiedier. De keerzijde van die kalmte: ze bewegen weinig en komen snel aan. Een dieet dat voor minimaal 80 procent uit hooi bestaat en dagelijks meerdere uren vrije beweging zijn geen luxe maar noodzaak.