12 Langste Bruggen Ter Wereld
De langste brug ter wereld meet ruim 164 kilometer. Dat is verder dan de afstand van Amsterdam naar Eindhoven, en je rijdt er in een hogesnelheidstrein overheen zonder het te beseffen. China domineert de lijst met een overmacht die bijna belachelijk is: van de twaalf langste bruggen staan er acht in het land dat bruggen bouwen tot een soort nationale sport heeft verheven.
Deze ranglijst is gebaseerd op de totale lengte van elke brug, gemeten van begin tot eind van de constructie. Dat klinkt simpeler dan het is. Er bestaat geen universele standaard voor het meten van bruggen: sommige metingen lopen van oever tot oever, andere tellen opritten mee, weer andere rekenen alleen het verhoogde deel. Guinness World Records hanteert een eigen methode, Wikipedia een andere. De cijfers in dit overzicht zijn de meest gangbare uit meerdere gezaghebbende bronnen, waaronder Guinness World Records en Encyclopædia Britannica.
Opvallend: bijna alle bruggen in de top twaalf zijn viaducten, een type brug dat rust op een reeks pijlers en bogen. Spectaculair zijn ze zelden, maar functioneel des te meer. Ze houden hogesnelheidstreinen op koers over onregelmatig terrein, beschermen kostbare landbouwgrond en zijn bestand tegen overstromingen. De romantiek van hangbruggen moet je hier niet zoeken, wel de schaal van menselijke ambitie.
Wuhan Metro Bridge
In Wuhan rijd je met de metro niet door een tunnel, maar over een brug. Lijn 1 van het metronetwerk is in zijn geheel verhoogd aangelegd, wat de lijn het langste aaneengesloten metroviaduct ter wereld maakt. De Chinezen noemen het officieel een 'light rail'-lijn, maar het is gewoon een volwaardige metrolijn op palen.
De keuze voor een verhoogde aanleg was geen luxe maar noodzaak. Wuhan ligt op het kruispunt van de Yangtze en de Han-rivier, en de ondergrond is te instabiel voor conventionele tunnels zonder astronomische kosten. Door de metro boven de grond te leggen, omzeilden de ingenieurs dat probleem en kregen reizigers er uitzicht op de stad bij cadeau.
Wuhan was de vijfde Chinese stad met een metro toen lijn 1 in 2004 gedeeltelijk openging. Sindsdien is het netwerk uitgegroeid tot een van de grootste van het land, maar lijn 1 blijft bijzonder vanwege haar karakter als stadsbrug. Dagelijks vervoert ze honderdduizenden forensen over een traject dat anders met bruggen over de Yangtze had moeten worden afgelegd.
💡 Wist je dat? De verhoogde metro werd mede gebouwd om de druk op de bestaande bruggen over de Yangtze te verlichten, die chronisch vast stonden door het autoverkeer.
Lake Pontchartrain Causeway
Halverwege de Lake Pontchartrain Causeway in Louisiana kun je geen land meer zien. Niet voor je, niet achter je, niet links, niet rechts. Alleen water en asfalt tot aan de horizon. Het is een ervaring die sommige automobilisten als betoverend omschrijven en anderen als ronduit beangstigend.
De brug bestaat uit twee parallelle rijbanen die Lake Pontchartrain in het zuiden van Louisiana overspannen, van Metairie (bij New Orleans) naar Mandeville aan de noordoever. De eerste baan opende in 1956, gebouwd in een recordtijd van veertien maanden. De ingenieurs gebruikten een revolutionaire assemblagemethode waarbij identieke betonnen segmenten in een fabriek aan de oever werden gegoten en per schuit naar de bouwplaats werden gevaren. Dat was een van de eerste keren dat massaproductietechnieken werden toegepast in de bruggenbouw.
Guinness World Records erkent de Causeway als de langste aaneengesloten brug over water ter wereld. Dat onderscheid werd belangrijk toen in 2011 de Chinese Jiaozhou Bay Bridge de titel 'langste brug over water' claimde. De Lake Pontchartrain Causeway overspant namelijk bijna zijn volledige lengte daadwerkelijk over water, terwijl de Chinese concurrent deels over land loopt. Guinness loste de kwestie op door twee categorieën te creëren: 'continuous' en 'aggregate'.
De brug overleefde orkaan Katrina in 2005 met opmerkelijk weinig schade: slechts zeventien brugdekken gingen verloren, maar de constructie bleef intact. In de weken na de ramp was de Causeway een cruciale reddingslijn voor hulpverleners die New Orleans in en uit moesten.
💡 Wist je dat? Meer dan 9.000 betonnen palen dragen de twee brugdekken. Bij de bouw van de eerste brug werden ze tot 23 meter diep in de zachte bodem van het meer geslagen.
Metro Manila Skyway System
Manila is berucht om zijn verkeer. Forensen besteden er gemiddeld meer dan een uur per dag aan pendelen, en op slechte dagen kan een rit van twintig kilometer drie uur duren. Het Metro Manila Skyway System is het Filipijnse antwoord op die chaos: een verhoogde snelweg die boven de verstopte straten zweeft en de Noord- en Zuid-Luzon Expressway met elkaar verbindt.
Het project werd in fases gebouwd over een periode van meer dan twee decennia. De laatste en meest ambitieuze fase, Stage 3, opende in 2021 en voegde achttien kilometer toe aan het systeem. Die uitbreiding biedt een directe route over het hart van Metro Manila en scheelt automobilisten op sommige trajecten meer dan twee uur reistijd.
De totale lengte van het systeem bedraagt 39,2 kilometer, waarmee het niet alleen de langste brug van de Filipijnen is, maar ook een van de langste verhoogde snelwegen ter wereld. De constructie is volledig ongelijkvloers, wat betekent dat er geen kruisingen of stoplichten zijn. Voor een stad waar verkeerslichten soms meer als suggestie dan als regel worden behandeld, is dat een zegen.
💡 Wist je dat? Tijdens de opening van Stage 3 in 2021 maakte president Duterte persoonlijk een rit over de volledige lengte van het nieuwe traject, als bewijs dat het af was.
Beijing Grand Bridge
De Beijing Grand Bridge klinkt als een enkel bouwwerk, maar is in werkelijkheid een schier eindeloze reeks betonnen bogen die de hogesnelheidstrein van Peking naar het zuiden dragen. Het viaduct overbrugt 48,2 kilometer en is onderdeel van de Beijing-Shanghai hogesnelheidslijn, het drukste hogesnelheidsnetwerk op aarde.
De brug loopt door een van de dichtstbevolkte regio's van China. Door het spoor te verhogen op een viaduct, hoefde er minder kostbaar stedelijk land te worden onteigend. De smalle pijlers nemen nauwelijks ruimte in beslag op de grond, terwijl treinen er op 350 km/u overheen razen. Het is een pragmatische oplossing voor een land waar elke vierkante meter in stedelijk gebied telt.
Wat de Beijing Grand Bridge onderscheidt van veel andere bruggen in deze lijst, is de context. Hij vormt slechts een schakel in een keten van megaviaducten langs hetzelfde spoor. De Tianjin, Cangde en Danyang-Kunshan bruggen zijn allemaal secties van dezelfde lijn. Samen vormen ze een verhoogd spoor dat langer is dan de afstand van Amsterdam naar Zürich.
💡 Wist je dat? De betonnen liggers van de brug wegen elk 860 ton en werden met een speciaal ontwikkelde hijskraan op hun plek gezet, een voor een, als dominostenen in slow motion.
Bang Na Expressway
De Bang Na Expressway, officieel Burapha Withi Expressway, is een zesbaans snelweg op palen die door het hart van Bangkok slingert. Met 54 kilometer was het bij de opening in 2000 de langste brug ter wereld, een titel die het tot 2008 vasthield. En toch noemen sommige puristen het geen 'echte' brug, omdat het viaduct nauwelijks over water gaat. Het zweeft voornamelijk boven land, wegen en bebouwing.
Die discussie doet niets af aan de prestatie. Bangkok is een van de meest verstopte steden ter wereld, en de verhoogde snelweg was bedoeld om het verkeer letterlijk boven de chaos uit te tillen. Het ontwerp is functioneel: betonnen pilaren van gemiddeld 42 meter lengte dragen het wegdek, dat boven de National Highway Route 34 loopt. De maximumsnelheid is slechts 80 km/u, bescheiden voor een snelweg, maar voor Bangkokse begrippen is elke kilometer zonder stoplicht pure winst.
De bouw kostte circa 1 miljard dollar en werd deels gefinancierd met tolgelden. Het was een van de grootste prefab-operaties uit de bouwgeschiedenis: duizenden betonnen segmenten werden in fabrieken gegoten en ter plaatse gemonteerd. Die methode was goedkoper en sneller dan ter plekke storten, een les die later op grote schaal in China zou worden toegepast.
💡 Wist je dat? De geplande maximumsnelheid was oorspronkelijk slechts 50 km/u, wat zelfs voor een stad die bekend staat om stilstand opvallend traag is.
Hongkong-Zhuhai-Macau Bridge
Dit is de brug waar ingenieurs van dromen en boekhouders van wakker liggen. De Hongkong-Zhuhai-Macau Bridge (HZMB) verbindt drie steden over de monding van de Parelrivier via een combinatie van bruggen, een onderzeetunnel van 6,7 kilometer en vier kunstmatige eilanden. De totale lengte bedraagt 55 kilometer, waarvan 42 kilometer voor het brugsegment alleen. Guinness World Records erkent het als de langste brug-tunnelverbinding over zee.
Het idee ontstond al in de jaren tachtig, toen vastgoedmagnaat Gordon Wu het concept pitchte aan Chinese officials. Hij was geïnspireerd door de Chesapeake Bay Bridge-Tunnel in de VS. Het zou ruim dertig jaar duren voordat de brug er kwam. De bouwkosten liepen op tot circa 20 miljard dollar, het dubbele van de oorspronkelijke raming. Negentien arbeiders kwamen om tijdens de bouw.
Een bijzonder detail: in Hongkong en Macau wordt links gereden, op het Chinese vasteland rechts. De brug zelf is rechtsverkeer, dus automobilisten uit Hongkong moeten bij het oprijden van baan wisselen via speciale kruisingsviaducten. Het is een van de weinige plekken ter wereld waar je halverwege een brug van rijrichting verandert.
De HZMB verkort de reistijd tussen Hongkong en Zhuhai van meer dan drie uur naar circa dertig minuten. Volgens de Hong Kong Tourism Board heeft dat een flinke impuls gegeven aan het toerisme en zakelijk verkeer in de Greater Bay Area, het Chinese antwoord op Silicon Valley.
💡 Wist je dat? De torens die de brug dragen zijn gevormd als dolfijnen, als eerbetoon aan de Chinese witte dolfijn die in de Parelrivierdelta leeft.
Weinan Weihe Grand Bridge
De Weinan Weihe Grand Bridge hield het record als langste brug ter wereld precies twee jaar vast, van 2008 tot 2010, toen drie bruggen langs de Beijing-Shanghai lijn hem van de troon stootten. Het is het lot van recordhouders in China: ze worden voorbijgestreefd door hun eigen opvolgers.
Het viaduct maakt deel uit van de hogesnelheidslijn tussen Zhengzhou en Xi'an en kruist de Wei-rivier, een belangrijke zijrivier van de Gele Rivier, op twee plekken. Daarnaast passeert de brug tientallen andere rivieren, snelwegen en spoorlijnen. Het terrein in de provincie Shaanxi is grillig, met riviervalleien en lössplateaus die een conventioneel spoortracé op grondniveau onpraktisch maakten.
Wat deze brug bijzonder maakt, is zijn positie als schakel in het Chinese hogesnelheidsnetwerk. De lijn Zhengzhou-Xi'an was een van de eerste hogesnelheidsverbindingen in centraal China en opende gebieden die voorheen relatief geïsoleerd waren. Volgens het Chinese ministerie van Transport heeft de verbinding de regionale economie meetbaar gestimuleerd.
💡 Wist je dat? De brug kruist de Wei-rivier twee keer over zijn lengte van bijna tachtig kilometer, omdat het spoor de meanderende rivier op meerdere punten snijdt.
Cangde Grand Bridge
Met 105,9 kilometer is de Cangde Grand Bridge het derde brugsegment van de Beijing-Shanghai hogesnelheidslijn dat de grens van honderd kilometer overschrijdt. Samen met de Tianjin Grand Bridge en de Danyang-Kunshan vormt het een verhoogd spoortracé dat in totaal meer dan 380 kilometer overbrugt.
De brug loopt door de provincie Hebei, een vlak maar dichtbevolkt gebied tussen Peking en de kust. De 3.092 pijlers waarop het viaduct rust, zijn ontworpen om aardbevingen te weerstaan, een reële zorg in een regio waar seismische activiteit geen zeldzaamheid is. De constructie gebruikt vooraf gefabriceerde betonnen liggers die met speciaalvervoer naar de bouwlocatie werden gebracht en met precisiekranen op de pijlers werden geplaatst.
Voor reizigers die de trein van Peking naar Shanghai nemen, is de Cangde Grand Bridge onzichtbaar. Je merkt niet dat je op een brug zit. Geen spectaculair uitzicht over een dal of een rivier, gewoon een trein die soepel door het landschap glijdt op een betonnen lint dat net hoog genoeg is om het verkeer eronder door te laten.
💡 Wist je dat? De volledige Beijing-Shanghai hogesnelheidslijn bevat zoveel bruggen dat meer dan 80% van het traject verhoogd is aangelegd.
Tianjin Grand Bridge
De Tianjin Grand Bridge wordt door Guinness World Records erkend als de op een na langste brug ter wereld, hoewel de Changhua-Kaohsiung Viaduct in Taiwan langer is. De reden voor die discrepantie is nooit helemaal opgehelderd en is een bron van verwarring in bruggenstatistieken.
Het viaduct verbindt Langfang en Qingxian in de provincie Hebei en is, net als zijn buren op deze lijst, onderdeel van de Beijing-Shanghai hogesnelheidslijn. De constructie bestaat uit 32 meter lange betonnen kokerliggers die elk 860 ton wegen. Die liggers werden in twee fabrieken langs het tracé gegoten, over het reeds voltooide deel van de brug naar hun bestemming gereden, en met een specialistische kraan op de pijlers geplaatst.
De bouw duurde vier jaar, van 2006 tot 2010, en het viaduct ging samen met de rest van de hogesnelheidslijn in juni 2011 open voor het publiek. De lijn heeft de reistijd tussen Peking en Shanghai teruggebracht van achttien uur naar minder dan vijf uur, een transformatie die de economische verhoudingen in Oost-China fundamenteel heeft veranderd.
💡 Wist je dat? De 860-ton kokerliggers werden niet met een gewone kraan geplaatst, maar met een speciaal rijdend hefportaal dat over de brug zelf bewoog, als een reusachtige robotarm.
Kita-Yaita Viaduct
Terwijl China pas na 2000 begon met het bouwen van megabruggen, had Japan het concept al in 1982 onder de knie. Het Kita-Yaita Viaduct is onderdeel van de Tohoku Shinkansen, de hogesnelheidslijn die Tokio met Aomori in het noorden van Honshu verbindt. Met 114,4 kilometer is het al meer dan veertig jaar een van de langste bruggen ter wereld.
De Shinkansen, Japans iconische kogeltrein, stelt extreme eisen aan het spoor: het moet kaarsrecht en vlak zijn voor snelheden tot 320 km/u. In het bergachtige landschap tussen Tokio en het noorden van Japan is dat alleen haalbaar met viaducten die het terrein egaliseren. Het Kita-Yaita Viaduct doet precies dat, en het doet het al decennia zonder noemenswaardige problemen.
Japan is een van de meest seismisch actieve landen ter wereld, en het viaduct is dan ook gebouwd met uitgebreide aardbevingsbeveiliging. Het Tohoku Shinkansen-netwerk beschikt over een waarschuwingssysteem dat treinen automatisch afremt bij seismische activiteit. Tijdens de verwoestende aardbeving van 2011 (magnitude 9,0) ontspoorde er geen enkele Shinkansen-trein, mede dankzij die technologie.
Dat een Japanse brug uit 1982 nog altijd in de top drie staat, zegt iets over de kwaliteit van de Japanse civiele techniek. Het zegt ook iets over de explosieve bouwwoede van China, dat in tien jaar tijd zeven bruggen in dezelfde categorie wist te zetten.
💡 Wist je dat? De volledige Tohoku Shinkansen-lijn is 674,9 kilometer lang en daarmee de langste Shinkansen-route van Japan. Het Kita-Yaita Viaduct beslaat ruim een zesde van dat traject.
Changhua-Kaohsiung Viaduct
Taiwan is iets groter dan België, maar heeft de op een na langste brug ter wereld. Het Changhua-Kaohsiung Viaduct loopt 157,3 kilometer langs de westkust van het eiland, van Baguashan in Changhua County tot Zuoying in Kaohsiung. Het vormt de ruggengraat van het Taiwan High Speed Rail-netwerk en beslaat bijna de helft van het totale tracé van 345 kilometer tussen Taipei en Kaohsiung.
De keuze voor een viaduct was ingegeven door twee factoren: aardbevingsbestendigheid en landbehoud. Taiwan ligt op de rand van twee tektonische platen en ervaart jaarlijks duizenden aardbevingen. De ingenieurs ontwierpen het viaduct met prefab-betonnen kokerliggers van 35 meter op kolommen tot 28 meter hoog, gefundeerd op heipalen die tot 60 meter diep gaan. Bruggen die bekende breuklijnen kruisen, zijn ontworpen om breukverschuivingen te overleven zonder catastrofale schade.
Volgens het Taiwan High Speed Rail Corporation vervoert de lijn dagelijks zo'n 160 treinen met snelheden tot 300 km/u. Meer dan 200 miljoen passagiers hadden het viaduct in december 2012 al gebruikt. De reis van Taipei naar Kaohsiung, die vroeger vier tot vijf uur duurde met de conventionele trein, is teruggebracht tot negentig minuten.
Het project werd gefinancierd als een zogeheten BOT-constructie (build, operate, transfer), waarbij het Japan Shinkansen-consortium de technologie leverde. De treinstellen zijn afgeleid van de Japanse 700 Series Shinkansen, aangepast aan de Taiwanese omstandigheden.
💡 Wist je dat? De viaductconstructie beschermt de vruchtbare kustvlakte van Taiwan: een spoortracé op grondniveau zou honderden hectaren rijstvelden en landbouwgrond hebben opgeslokt.
Danyang-Kunshan Grand Bridge
De Danyang-Kunshan Grand Bridge is 164,8 kilometer lang. Ter vergelijking: dat is verder dan de afstand van Brussel naar Luik en terug. Het is de langste brug ter wereld in welke categorie dan ook, een titel die het sinds 2011 houdt volgens Guinness World Records.
Het viaduct loopt grofweg parallel aan de Yangtze door de provincie Jiangsu, van Danyang in het westen naar Kunshan in het oosten. Onderweg passeert het de steden Changzhou, Wuxi en Suzhou. Het landschap is dat van de Yangtze-delta: laaggelegen rijstvelden, kanalen, rivieren en meren. Bij Suzhou kruist de brug het Yangcheng-meer over een sectie van negen kilometer, gebouwd op 2.000 pijlers.
De China Road and Bridge Corporation ontwierp en bouwde de brug in vier jaar tijd, met een inzet van meer dan 10.000 arbeiders en een budget van 8,5 miljard dollar. Dat klinkt astronomisch, maar een conventioneel spoortracé op grondniveau was duurder geweest. Het viaduct gebruikt slechts 27 acres grond, tegenover 70 acres voor een reguliere spoorlijn, een cruciaal voordeel in een van de dichtstbevolkte regio's op aarde.
De constructie is gebouwd om een aardbeving van magnitude 8 te weerstaan, tyfoons te trotseren en zelfs een botsing met een marineschip van 300.000 ton te overleven. Dat laatste klinkt als overkill voor een brug die voornamelijk over land loopt, maar volgens Encyclopædia Britannica is het een standaard ontwerpeis voor Chinese infrastructuur in kustgebieden. De brug heeft zelfs eigen treinstations: Danyang North, Changzhou North, Wuxi East, Suzhou North en Kunshan South.
Dankzij dit viaduct en de rest van de Beijing-Shanghai hogesnelheidslijn is de reistijd tussen beide steden teruggebracht van achttien uur naar minder dan vijf. De reis van Ningbo naar Jiaxing, die voorheen vierenhalf uur duurde vanwege de omweg rond meren en rivieren, kost nu twee uur.
💡 Wist je dat? Elke kilometer van de brug kostte 51 miljoen dollar. In totaal werd 450.000 ton staal gebruikt, genoeg om zestig Eiffeltorens te bouwen.
China bouwt bruggen zoals andere landen snelwegen aanleggen
Acht van de twaalf langste bruggen ter wereld staan in China. Dat is geen toeval maar strategie. Sinds het begin van de jaren 2000 investeert het land massaal in hogesnelheidsinfrastructuur, en bruggen, of beter gezegd viaducten, zijn het geprefereerde middel om spoorlijnen door dichtbevolkt en overstromingsgevoelig terrein te leiden.
Het voordeel is drieledig. Ten eerste bespaart een viaduct grond: de smalle pijlers nemen een fractie van de ruimte in beslag die een tracé op grondniveau zou vereisen, cruciaal in een land waar landbouwgrond schaars en waardevol is. Ten tweede zijn viaducten bestand tegen overstromingen, een reëel risico in de rivierdelta's van Oost-China. Ten derde bieden ze een kaarsrecht en vlak oppervlak voor treinen die 350 km/u moeten halen, ongeacht het onderliggende terrein. Volgens de Chinese autoriteiten telde het land in 2021 meer dan 961.000 verkeersbruggen, en dat zijn alleen de wegbruggen.
Niet elke lange brug is een brug over water
Het populaire beeld van een brug is een constructie die twee oevers verbindt over water. Bij de langste bruggen ter wereld klopt dat beeld zelden. Van de twaalf bruggen in deze lijst lopen er slechts twee primair over water: de Lake Pontchartrain Causeway en de Hongkong-Zhuhai-Macau Bridge. De rest zijn viaducten die voornamelijk over land lopen, als verhoogde platforms voor spoorlijnen of snelwegen.
Dat onderscheid veroorzaakt regelmatig verwarring en debat. Toen de Jiaozhou Bay Bridge in 2011 de titel 'langste brug over water' van de Lake Pontchartrain Causeway afpakte, ontstond er een controverse. De Chinese brug is langer in totaal, maar overspant minder water dan de Amerikaanse. Guinness World Records loste het op met twee categorieën: de langste brug over water (continu) bleef de Causeway, de langste over water (totaal) ging naar China. Het illustreert een breder probleem: er bestaat simpelweg geen universele standaard voor het meten van bruggen.
Van spoorviaduct tot zeebrug: de typen bruggen vergeleken
De twaalf langste bruggen ter wereld vertegenwoordigen drie hoofdtypen: hogesnelheidsspoorviaducten (zeven bruggen), verhoogde snelwegen (drie bruggen) en gemengde constructies met tunnels en eilanden (twee bruggen). Elk type heeft zijn eigen uitdagingen.
Spoorviaducten moeten extreem vlak en stabiel zijn. Een hogesnelheidstrein tolereert minimale afwijkingen in het spoor bij 300+ km/u. De viaducten in China en Taiwan zijn daarom gebouwd met prefab-kokerliggers die met millimeterprecisie worden geplaatst. Verhoogde snelwegen zoals de Bang Na Expressway en het Metro Manila Skyway System zijn breder en zwaarder belast, maar tolereren meer onregelmatigheden in het wegdek. De Hongkong-Zhuhai-Macau Bridge combineert meerdere technieken: bruggen, een onderzeese tunnel en kunstmatige eilanden. Dat maakt hem de meest complexe constructie op deze lijst, maar niet de langste.
Een opvallend patroon is het verschil in leeftijd. De oudste brug op de lijst, het Kita-Yaita Viaduct uit 1982, is Japans. De nieuwste, het Metro Manila Skyway System, werd in 2021 voltooid. Daartussen ligt een periode van explosieve groei, gedomineerd door China, dat in het decennium 2000-2010 meer megabruggen bouwde dan de rest van de wereld samen.
De volgende generatie megabruggen staat al in de steigers
De lijst van langste bruggen ter wereld is niet statisch. Nieuwe projecten in Bangladesh, India en China schuiven gestaag op richting de top. De Dhaka Elevated Expressway in Bangladesh (bijna 20 km, geopend 2023) en de Mumbai Trans Harbour Link in India (ruim 18 km, geopend 2024) zijn recente toevoegingen die aangeven dat het zwaartepunt van megainfrastructuur zich uitbreidt voorbij China.
Ook in het Midden-Oosten groeit de ambitie. De Sheikh Jaber Al-Ahmad Causeway in Koeweit, geopend in 2019, meet 36,1 kilometer en verbindt Koeweit-Stad met het noordelijke Subiya-district over de Koeweitse Baai. In Indonesië werd de Sheikh Mohammed bin Zayed Skyway geopend, een verhoogde snelweg van 36,4 kilometer op Java.
Tegelijkertijd dient de vraag zich aan of er een limiet is aan bruglengtes. Technisch gezien niet: met de juiste materialen en financiering kun je oneindig doorstapelen. Praktisch gezien stuiten projecten op kosten, onderhoud en politieke wil. Plannen voor een brug over de Straat van Messina tussen Italië en Sicilië (3 km) zijn al decennia oud en nog steeds niet gerealiseerd. Een brug over de Beringstraat tussen Rusland en Alaska (circa 85 km) blijft een fantasie. De bruggen op deze lijst bewijzen dat de techniek er klaar voor is. De vraag is of de portemonnee en de politiek volgen.
