12 Grootste Stadions Ter Wereld
Stel je een zee van mensen voor, zo ver als je kunt kijken. Dat is geen festival, geen protestmars, maar een gewone zondagmiddag in een van de grootste stadions ter wereld. Sommige tribunes torenen zo hoog dat supporters bovenin een verrekijker nodig hebben om de bal te volgen.
Deze lijst rankt stadions op officiële capaciteit: het aantal zitplaatsen dat beschikbaar is voor toeschouwers. Geen 'maximale veiligheidscapaciteit' met staanplaatsen, geen 'ooit behaalde records' – alleen de kale, door de eigenaar opgegeven getallen. Want daar wordt de wedstrijd om de grootste eerlijk gespeeld.
Van een Noord-Koreaans kolos dat zelden vol raakt tot een Indiaas cricketmonster dat in 2020 heropende als het grootste stadion ter wereld: dit zijn de twaalf grootste stadions ter wereld. En ja, Wembley staat erin – maar niet in de top vijf.
Wembley Stadium
Wembley is niet het grootste stadion op deze lijst. Dat weet iedereen in Londen. Maar vraag een willekeurige voetbalfan naar het meest iconische stadion ter wereld, en de kans is groot dat Wembley valt. De nieuwe versie, geopend in 2007, verving het origineel uit 1923 – de plek waar Engeland in 1966 zijn enige WK won.
De kenmerkende boog is meer dan een staaltje architectonisch lef. Met 133 meter is het de langste ongesteunde dakconstructie ter wereld. De boog zorgt ervoor dat er geen pilaren in het stadion staan: elke stoel heeft vrij uitzicht. In de nachtelijke hemel van Londen is de verlichte boog kilometers ver te zien.
Met 90.000 stoelen is Wembley de kleinste in deze top twaalf. Toch voelt het groter. De tribunes zijn steil, het dak sluit dicht, de geluidsproductie is oorverdovend. Tijdens de FA Cup-finale of een concert van Taylor Swift trilt de grond onder je voeten. Wat Wembley mist in pure capaciteit, wint het in ambiance en mythevorming.
💡 Wist je dat? De boog is zo stevig dat er op vrije dagen abseilers aan hangen voor onderhoud. Een keer per jaar mogen fans deelnemen: 133 meter naar beneden aan een touw, midden boven het beroemde veld.
Rose Bowl
De Rose Bowl is meer dan een stadion. Het is een monument. Gebouwd in 1922, toen nog met houten tribunes, groeide het uit tot het toneel van de meest legendarische wedstrijden in de Amerikaanse sportgeschiedenis. De jaarlijkse Rose Bowl Game – de 'Granddaddy of Them All' – wordt hier sinds 1916 gespeeld, twee jaar voordat het stadion er stond.
Wat de Rose Bowl uniek maakt, is zijn ligging. Het ligt in de Arroyo Seco, een natuurlijk ravijn, waardoor de tribunes in het landschap lijken te zijn gegroeid. Geen betonnen kolos die de skyline domineert, maar een elegant amfitheater dat plaats biedt aan bijna 93.000 mensen. In 1994 speelde Brazilië hier de WK-finale tegen Italië. In 1999 maakte de Amerikaanse vrouwenploeg hier geschiedenis met hun zege op China.
De charme van de Rose Bowl is ook zijn beperking. Er is geen dak, geen overdekte tribune, geen jumbotron van een hectare groot. Op een zaterdagmiddag in januari, tijdens de Rose Bowl Game, staat de zon precies boven de tribunes. Dat is geen toeval. Dat is architectonisch genie uit een tijd waarin stadions nog niet werden ontworpen door algoritmes.
💡 Wist je dat? Het stadion staat op de National Register of Historic Places – niet vanwege de wedstrijden, maar omdat het een van de weinige stadions is dat oorspronkelijk werd ontworpen als onderdeel van een stedenbouwkundig plan, waarbij de hele wijk eromheen werd aangelegd om bezoekers lopend te laten arriveren.
Sanford Stadium
Wie Sanford Stadium binnenloopt, stapt in een van de meest sfeervolle collegefootballtempels van Amerika. De bijnaam 'Between the Hedges' – tussen de hagen – dankt het stadion aan de groene struiken die het veld omzomen. Dat begon als een grap van een sportjournalist in 1931, maar werd al snel de officiële bijnaam.
De thuisbasis van de Georgia Bulldogs barst bij elke wedstrijd uit zijn voegen. 92.746 stoelen, en op wedstrijddagen staan er nog duizenden op de wachtlijst. Wat Sanford bijzonder maakt: de sfeer is er niet minder om omdat het 'maar' collegefootball is. Integendeel. De 'Dawg Walk' – waar spelers door een muur van supporters naar het stadion lopen – behoort tot de meest intense rituelen in de Amerikaanse sport.
De renovatie in 2018 voegde niet alleen stoelen toe, maar ook een videomuur die je vanaf de maan zou kunnen zien. Toch blijft de charme van de oude tribunes langs de zijlijn overeind. Het is een stadion dat met zijn tijd meegaat zonder zijn ziel te verliezen.
💡 Wist je dat? De omliggende hagen waren oorspronkelijk bedoeld om te voorkomen dat mensen zonder kaartje gratis konden kijken. Tegenwoordig zijn ze zo iconisch dat replica's in de tuin van fans overal in Georgia staan.
FNB Stadium
Het FNB Stadium, beter bekend als Soccer City, was het kloppende hart van het WK 2010. Hier klonk de vuvuzela voor het eerst massaal over de wereld. Hier maakte Nelson Mandela in 1990, vier dagen na zijn vrijlating, zijn eerste grote publieke optreden. Het stadion is niet zomaar een betonnen schaal; het ontwerp verwijst naar de Afrikaanse kalebas – een traditionele kom die symbool staat voor saamhorigheid.
De renovatie voor het WK transformeerde het stadion van een verouderd atletiekcomplex tot een van de meest karakteristieke voetbaltempels ter wereld. De buitenkant heeft een warme, aardse kleur met opvallende lichten die 's avonds een vlam-effect geven. Binnenin stijgen de tribunes steil omhoog, waardoor ook bovenin het zicht op het veld uitstekend is.
Na 2010 raakte het stadion lange tijd onderbenut. Geen topclub kon de huur betalen, nationale elftallen speelden sporadisch. Maar de afgelopen jaren kreeg het nieuw leven als thuisbasis van Kaizer Chiefs, de best bezochte club van Zuid-Afrika. Op derby-dagen tegen Orlando Pirates zitten die 94.736 stoelen tot de nok toe gevuld. Dan voelt de kalebas weer even vol als in 2010.
💡 Wist je dat? Tijdens de renovatie voor het WK werd een tijdcapsule begraven met daarin onder meer een originele vuvuzela, een WK-ticket en een shirt van Nelson Mandela. De capsule moet in 2110 worden geopend.
Camp Nou
Camp Nou was decennialang het grootste voetbalstadion van Europa. In de jaren negentig zaten er 120.000 mensen op de tribunes – toen nog met staanplaatsen. Na de ombouw naar volledig zitplaatsen bleef de capaciteit steken op 99.354. Tot de renovatie die in 2023 begon.
Barcelona grijpt de verbouwing aan om het stadion radicaal te vernieuwen. De tribunes worden uitgediept, er komt een dak over alle tribunes, en de buitenkant krijgt een laag LED-schermen die het stadion in een levend kunstwerk verandert. Na oplevering – voorzien in 2026 – moet de capaciteit naar 105.000 stoelen groeien. Daarmee wordt Camp Nou het grootste voetbalstadion ter wereld, en ook qua totale capaciteit zou het dan in de wereldtop belanden.
De geschiedenis van Camp Nou is verweven met die van FC Barcelona. Hier speelde Johan Cruijff totaalvoetbal. Hier maakte Lionel Messi zijn debuut. Hier zwaaiden 98.000 mensen met wit-zwarte zakdoeken tijdens de 'Manita' tegen Real Madrid. Het stadion is een politiek symbool – de grootste vrijplaats van Catalonië – en een religieuze tempel voor 300 miljoen culés wereldwijd.
💡 Wist je dat? De renovatie kost 1,5 miljard euro – duurder dan de bouw van de Burj Khalifa. Barcelona verkocht de naamrechten van het stadion voor 25 jaar aan Spotify om een deel te financieren.
Bukit Jalil National Stadium
Bukit Jalil is een van die stadions die buiten Azië nauwelijks naam hebben gemaakt, maar qua omvang moeiteloos meedoet in de wereldtop. Het werd in 1998 gebouwd voor de Commonwealth Games en biedt sindsdien plaats aan exact 100.000 toeschouwers. In tegenstelling tot veel andere megastadions wordt het goed onderhouden en regelmatig gebruikt.
De Maleisische nationale voetbalploeg speelt er zijn thuiswedstrijden, maar het stadion komt pas echt tot leven tijdens de Malaysia Cup-finale. Dan stromen supporters van clubs als Johor Darul Ta'zim en Selangor FA de tribunes in, vaak in getale van 90.000+. De sfeer is kleurrijk, luid en chaotisch – zoals voetbal in Zuidoost-Azië hoort te zijn.
Wat Bukit Jalil bijzonder maakt, is dat het geen spierballentaal is. Het ontwerp is opvallend subtiel voor een stadion van deze omvang: de kenmerkende golfvormige luifel lijkt te zweven boven de tribunes. Binnenin is alles functioneel, niets is verspild aan luxe. Het is een werkpaard, geen pronkstuk. En dat past bij een stadion dat in een land staat waar voetbal nog steeds de sport van de straat is.
💡 Wist je dat? In 2017 speelde Cristiano Ronaldo hier met Real Madrid tegen een Maleisisch all-star team. 85.000 kaarten waren binnen twee uur uitverkocht. Ronaldo scoorde twee keer, waaronder een vrije trap die door de lokale pers werd gedoopt als 'doelpunten van een andere planeet'.
Melbourne Cricket Ground
De Melbourne Cricket Ground is een van de oudste stadions ter wereld en nog altijd een van de grootste. 100.024 mensen passen erin. De bijnaam 'The G' klinkt bijna familiair, maar de schaal is allesbehalve knus. In 1956 was het het hoofdstadion van de Olympische Spelen. In 2015 organiseerde het de cricket-WK-finale. En elk jaar speelt het Australian football-team Collingwood hier voor 90.000+ fans.
Wat The G bijzonder maakt, is de geschiedenis. Hier stond in 1877 de eerste Test match tussen Australië en Engeland. De 'Bay 13' – een legendarische tribune waar de luidste, dronkenste, meest uitgelaten cricketsupporters van het land zich verzamelen – is een instituut op zichzelf. De capaciteit is precies 100.024. Dat rare getal is bewust: er zit precies één stoel meer in dan de maximumcapaciteit van de grootste concurrent op het moment van de laatste renovatie. Alles draait om die ene stoel.
De renovatie in de jaren negentig gaf het stadion een modern jasje zonder de ziel te verliezen. De kenmerkende lichten – vier hoge masten die 's nachts de omgeving verlichten – zijn een icoon van Melbourne. Tegelijkertijd is The G nu de kleinere broer van Narendra Modi Stadium: het Indiase cricketkolos overtrof het in 2020 met 31.976 stoelen verschil.
💡 Wist je dat? In 1970 trok het stadion 121.696 mensen voor een Australian football-finale. Dat is nog altijd het wereldrecord voor een stadionbezoek bij een sportevenement zonder staanplaatsen.
Ohio Stadium
Ohio Stadium, bijgenaamd 'The Horseshoe' vanwege zijn karakteristieke hoefijzervorm, is een van de best bezochte sportlocaties van de wereld. 102.780 stoelen, en op wedstrijddagen van de Ohio State Buckeyes zitten ze er bijna allemaal. De voetbaltraditie van Ohio State is een van de rijkste in de NCAA – de Buckeyes wonnen al acht nationale titels.
Het stadion opende in 1922 en groeide via meerdere uitbreidingen mee met de ambities van Ohio State. De open zuidkant, die het hoefijzer zijn naam gaf, werd in 2001 dichtgebouwd met een extra tribune. Die uitbreiding bracht de capaciteit definitief boven de 100.000 en plaatste het stadion in het exclusieve gezelschap van de wereldtop. Tegelijkertijd zorgde de aanpassing voor een akoestiek die bezoekers als 'oorverdovend' beschrijven.
Wat 'The Shoe' apart zet, is de Romeinse architectuur. De buitenfaçade heeft zuilen en bogen die rechtstreeks zijn geïnspireerd op het Colosseum – een bewuste keuze van de architect om sport in de traditie van de Klassieke Oudheid te plaatsen. Of het stadion nu vol zit voor een grote rivalry game tegen Michigan of een doordeweekse thuiswedstrijd: die zuilen staan er al meer dan een eeuw en hebben geen haast.
💡 Wist je dat? Ohio Stadium is volledig gebouwd boven een netwerk van tunnels, die tijdens wedstrijden dienen als logistieke slagaders. Op drukke days bewegen er meer mensen door die tunnels dan door het grootste metrostation van Columbus.
Beaver Stadium
Beaver Stadium, thuisbasis van de Penn State Nittany Lions, is niet het meest bekende stadion ter wereld. Maar wie er ooit een wedstrijd bijwoonde, vergeet het niet snel. 106.572 mensen in een kom midden in de Pennsylvania-heuvels, ver van enige grote stad. University Park is een van de meest geïsoleerde campussen van Amerika – en als er een thuiswedstrijd is, wordt het tijdelijk de derde grootste stad van de staat.
De 'White Out' – waarbij het hele stadion in het wit kleurt voor de grootste thuiswedstrijden – behoort tot de meest intimiderende ervaringen in de collegefootball. Bezoekers beschrijven het als een sneeuwstorm van menselijke proporties. De geluidsproductie, versterkt door de steile tribunes en het gesloten karakter van het stadion, heeft al meerdere keren de spreekwoordelijke twaalfde man bewezen.
Het stadion groeide via meerdere uitbreidingen van een bescheiden 30.000-plaatsenstadion in 1960 naar zijn huidige formaat. Die groei weerspiegelt de opkomst van Penn State als een van de meest gevolgde sportprogramma's van de VS. De naam verwijst naar James Beaver, gouverneur van Pennsylvania en voorzitter van de universiteit – een man die in 1887 al begreep dat sport en universiteit niet los van elkaar staan.
💡 Wist je dat? Op wedstrijddagen groeit de stad University Park van 42.000 naar meer dan 150.000 mensen – een toestroom die zwaarder is dan het gemiddeld dagelijks treinverkeer in Amsterdam Centraal.
Michigan Stadium
Michigan Stadium heet niet voor niets 'The Big House'. Het is het grootste stadion van de Verenigde Staten en het op twee na grootste ter wereld. 107.601 mensen passen erin, en op wedstrijddagen van de Michigan Wolverines zitten ze er allemaal. Al 48 jaar op rij. Geen ander stadion in de VS heeft een langere onafgebroken reeks uitverkochte wedstrijden.
Wat The Big House bijzonder maakt, is hoe het de omvang verbergt. Van buiten zie je nauwelijks dat er meer dan honderdduizend mensen in passen. Het stadion is grotendeels onder de grond gebouwd, in een natuurlijke kuil. Pas als je binnenkomt, slaat de schaal in je gezicht. De tribunes rijzen steil omhoog, het veld ligt diep onder je.
De sfeer is legendarisch. Bij de start van de wedstrijd springen 107.000 mensen in koor op het ritme van de 'Let's Go Blue'-roep. De grond trilt. Je voelt het in je borstkas. En dan is er nog de 'Maize Out' – een wedstrijd per jaar waarin het hele stadion in het geel van Michigan kleurt. 107.601 mensen in dezelfde trui, hetzelfde ritme, dezelfde roep. Dat is geen wedstrijd. Dat is een tribale bijeenkomst.
💡 Wist je dat? In 2010 zette het stadion een wereldrecord: 113.090 mensen voor een ijshockeywedstrijd tussen Michigan en Michigan State. Ze hadden een ijsbaan op het veld gelegd. Het vorige record stond op 28.000.
Rungrado 1st of May Stadium
Rungrado 1st of May Stadium is het op een na grootste stadion ter wereld – al blijft dat een discussiepunt. De 114.000 officieel opgegeven stoelen stammen uit de ombouw naar een all-seater in 2014. Vóór die renovatie werden aantallen van 150.000 opgegeven, een getal dat sommige internationale bronnen nog altijd hanteren. Met 114.000 stoelen wordt het ingehaald door het Narendra Modi Stadium in India.
Het stadion is vernoemd naar 1 mei 1890 – de dag dat de arbeidersbeweging wereldwijd voor het eerst demonstreerde. In Noord-Korea staat het symbool voor de macht van de staat. De architectuur is opvallend: zestien bogen die samen een magnoliavorm maken, het nationale symbool. Het dak is van titanium en bedekt 60% van de tribunes.
De ironie van het op een na grootste stadion ter wereld: het wordt bijna nooit gebruikt voor sport. De nationale voetbalploeg speelt er af en toe, maar trekt zelden meer dan 20.000 toeschouwers. De echte functie is de massaspelen: een propaganda-extravaganza waarbij tienduizenden dansers en gymnasten in perfecte synchronisatie politieke boodschappen uitbeelden. Voor de staat is dat de ware wedstrijd: niet voetbal, maar het tonen van ultieme controle.
💡 Wist je dat? Tijdens de Arirang Mass Games – de jaarlijkse propaganda-spektakels – vormen tienduizenden gymnasten in het veld met kaarten exacte beelden van Kim Il-sung, raketten en kaarten van Korea. Het wordt beschouwd als de grootste choreografische productie ter wereld.
Narendra Modi Stadium
Tot 2020 was het Rungrado 1st of May Stadium het grootste stadion ter wereld. Toen opende India de volledig herbouwde versie van het Motera Stadium – hernoemd naar premier Narendra Modi – en blies de concurrentie weg met 132.000 stoelen. Dat is niet 'groot voor cricket'. Dat is het grootste stadion ter wereld, ongeacht de sport.
De verbouwing kostte omgerekend zo'n 100 miljoen dollar en duurde vijf jaar. Het resultaat is een hypermodern complex met zeven cricketvelden, een olympisch zwembad, 76 luxe skyboxes en een parkeergarage voor drieduizend auto's. De tribunes lopen in een perfecte cirkel rond het veld, zonder dode hoeken. In november 2023 organiseerde het de WK Cricket-finale – de grootste cricketwedstrijd ter wereld in het grootste stadion ter wereld.
India is gek op cricket, maar zelfs hier is 132.000 stoelen een gok. De Indian Premier League-wedstrijden trekken regelmatig 100.000+ toeschouwers. Internationale wedstrijden tegen aartsrivaal Pakistan zijn binnen een uur uitverkocht. De boodschap is duidelijk: India wil niet alleen de grootste cricketmarkt zijn, maar ook de grootste stadions bouwen. Punten gemaakt.
💡 Wist je dat? Het stadion heeft een eigen zonnepaneleninstallatie op het dak die 1,1 megawatt oplevert – genoeg om 800 Indiase huishoudens een jaar van stroom te voorzien.
Hoe meet je 'groot' bij stadions?
Capaciteit is de standaard, maar niet de enige maatstaf. Sommige stadions claimen de titel op basis van oppervlakte, volume of het aantal skyboxen. Het grootste stadion qua vloeroppervlak is het World Cup Stadium in Seoel – bijna 180.000 vierkante meter, maar slechts 66.000 stoelen. En het AT&T Stadium in Dallas heeft met 105.000 vierkante meter het grootste dakoppervlak ter wereld, maar 'slechts' 80.000 stoelen.
Waarom capaciteit dan toch de standaard is? Omdat het de enige maatstaf is die fans direct begrijpen. Een stadion met 100.000 stoelen voelt groter dan een stadion met 70.000 stoelen en een gigantisch dak. Bovendien is capaciteit historisch de maatstaf die Guinness World Records en de sportbonden hanteren. De FIFA erkent alleen capaciteit als criterium voor 'grootste WK-stadion'. De NFL hanteert capaciteit voor play-off-toewijzingen. Het is de enige universele vergelijking.
Toch is er nuance. Sommige stadions geven officieel een lagere capaciteit op dan ze daadwerkelijk kunnen herbergen – om veiligheidseisen of meer beenruimte. Andere, zoals Rungrado, publiceren historische getallen die na renovaties niet meer kloppen. De werkelijke ranglijst is altijd een discussie. Maar voor de echte sportfan draait het niet om de exacte getallen – het draait om het gevoel: dat je verdwijnt in een zee van mensen, ver weg van de realiteit, alleen nog maar de bal en het geluid van de menigte.
Van houten tribunes tot megastructuren
De grootste stadions van nu zijn ondenkbaar zonder technologische sprongen uit het verleden. In 1922, toen de Rose Bowl opende, zaten er nog 57.000 mensen op houten planken. Beton was duur, staal was schaars. De tribunes waren vaak onbedekt, de toiletten waren putten in de grond. Toch zaten die 57.000 mensen dichter op het veld dan nu – de veiligheidseisen bestonden nog niet.
De echte doorbraak kwam na de Tweede Wereldoorlog. Beton werd goedkoop, staalproductie schoot omhoog. Stadions konden nu meerdere ringen krijgen, zoals Camp Nou in 1957 met zijn beroemde 'tercer anillo'. In de jaren tachtig en negentig volgde de volgende stap: overkapping. Het Rungrado Stadium (1989) kreeg als een van de eerste een dak dat 60% van de tribunes bedekte. Tegenwoordig is een volledig overdekt stadion de standaard – Wembley (2007) en Camp Nou (na renovatie) hebben een dak dat tot de laatste rij reikt.
De grootste technologische uitdaging is niet langer de bouw, maar de exploitatie. Een stadion van 100.000+ stoelen vullen is één ding. De logistiek regelen is een ander verhaal. Michigan Stadium heeft op wedstrijddagen 20.000 auto's, 150 bussen en 3.000 verkeersregelaars nodig. De riolen moeten in een uur tijd 50.000 liter afvoeren. En de grasmat moet na een concert binnen drie dagen weer bespeelbaar zijn. Dat zijn de onzichtbare records: niet de stoelen, maar de systemen eronder.
De toekomst: stadions die nog groter worden
De race om het grootste stadion is niet voorbij. Barcelona's Camp Nou groeit in 2026 naar 105.000 stoelen – maar dat brengt het niet bij het Narendra Modi Stadium in de buurt. Saoedi-Arabië kondigde in 2023 een stadion aan met 92.000 stoelen in Qiddiya – maar dat is voorlopig een tekening. Qatar heeft na het WK 2022 plannen om het Lusail Stadium uit te breiden, maar ook dat is nog niet definitief.
De echte uitdager komt mogelijk uit China. Het Guangzhou Evergrande Stadium, aangekondigd in 2020, zou 100.000 stoelen krijgen en de vorm van een lotusbloem hebben. De bouw lag stil door de pandemie en financiële problemen van de eigenaar, maar is in 2024 hervat. Als het klaar is – naar verwachting in 2027 – staat het in de buurt van de wereldtop, maar verslaat het Narendra Modi niet.
Toch is de trend niet per se méér stoelen. Steeds meer clubs kiezen voor 'premium experience' boven maximale capaciteit. Het verbouwde stadion van Real Madrid (80.000 stoelen) is kleiner dan Camp Nou, maar heeft meer skyboxen, betere catering en een volledig intrekbaar dak. De opbrengst per stoel is hoger dan bij een megastadion. De vraag is of de 'grootste'-titel in de toekomst nog over stoelen gaat. Misschien gaat het straks over wifi-netwerken, videomuren of CO₂-reductie. Dat zou een mooie wedstrijd zijn.
Capaciteit zegt niet alles
Kijk nog eens naar de lijst. Het grootste stadion ter wereld, Narendra Modi, is grotendeels gevuld met cricketsupporters. Het op een na grootste, Rungrado, wordt nauwelijks gebruikt voor sport. De nummer 3, Michigan Stadium, is al 48 jaar op rij uitverkocht. Dat is het verschil tussen een lege kolos en een levend monument.
Wat opvalt: Europese voetbalstadions zijn opvallend klein in vergelijking met Amerikaanse collegefootballstadions. Camp Nou is na renovatie 105.000 stoelen – minder dan Michigan Stadium. Wembley heeft 90.000. Real Madrids Bernabéu heeft 80.000. De verklaring: Europese stadions zijn vaak ouder, in dichtbebouwde stadscentra gebouwd, met strenge veiligheidseisen. Amerikaanse stadions staan op universiteitsterreinen in suburbs, met ruimte voor parkeerplaatsen en uitbreiding.
En dan is er nog de sfeer. Capaciteit is objectief, maar intensiteit is subjectief. Een uitverkocht Anfield (54.000) voelt groter dan een halfvol Rungrado (114.000). De akoestiek, de steilheid van de tribunes, de nabijheid tot het veld – dat zijn factoren die geen enkele ranglijst vangt. Het grootste stadion is niet het stadion met de meeste stoelen. Het is het stadion waar de meeste mensen zich thuis voelen.
